Storythai

คิดถึงจังไดอารี่ สตอรี่ไทย

หายไปนาน หายไปจนจำไม่ได้ว่าครั้งนึงก็เคยมีไดอารี่

แต่ตอนนี้กลับมาแล้ว  คิดถึงจัง

การเขียนไดอารี่ก็เหมือนนั่งคุยกับตัวเอง

ย้ำความคิดของตัวเอง ว่าครั้งหนึ่ง ฉันสบายดี ตอนนี้ฉันเศร้า ...

หายไปนาน กลับมาอีกครั้งที่เหมือนจะโตขึ้น เวลาผ่านไปไวจริงๆ

เราไม่ใช่เด็กวัยรุ่นเที่ยวเล่นไปทั่วเหมือนเมื่อก่อนแล้ว

มีความสุขจัง เหมือนกลับมาที่บ้านหลังนึงที่ได้จากไปนาน

นี่ก็ดึกแล้ว แล้วจะมาดิทอีกทีนะ :'))

-----------

ดิท   22.06.2552

23.30 น.

สวัสดีไดอารี่อีกครั้ง ฮ่าๆๆ เป็นทางการจังวะ  กลับมาอีกครั้งกับมาดนักเขียน T^T?

เบื่อๆ ไม่รู้เหมือนกันว่าเบื่ออะไร ปากก็พร่ำแต่คำว่าเบื่ออกมาไม่หยุด แต่หารู้ไม่ว่า ที่เอาแต่บ่นว่าเบื่อน่ะ

เรากำลังเบื่ออะไร ลองถามตัวเองอยู่เหมือนกัน แต่ความคิดส่วนลึกมันกำลังพยายามปฏิเสธแล้วหลอกตัวเองว่า เรากำลังเบื่อเรื่องเรียน เบื่องาน

แต่จริงๆแล้ว ... ย่อมรู้ตัวเองดีว่าไม่ใช่...  เรากำลังเบื่อบรรยากาศรอบข้าง

เบื่อกับการต้องคอยปั้นหน้า แล้วยิ้มกว้างๆ อยากกลับไปเป็นเด็ก เพราะเด็กไม่ต้องฝืนความรู้สึก ไม่ต้องสวมหน้ากาก

คิดถึงเพื่อนๆจัง  แต่เราก้าวขาออกมามากเกินไปแล้วใช่มั้ย

ช่องว่างมันถึงได้เยอะนัก  เห้ออออ...

-------

ยังหาหอไม่ได้เลย ลองคำณวนค่าใช้จ่ายดูคร่าวๆ เหมือนจะเยอะเลยแฮะ  คิดเป็นตัวเลขไม่ถูกเลยทีเดียวว

สาธุ ขอให้ได้หอดีๆราคาย่อมเยาทีเถอะ T^T

-------

ถึงคุณคนนั้น

ที่ผ่านมามีความสุขมากๆ  พยายามบอกตัวเองว่า อย่าโลภ คนเราควรเจอแต่ชีวิตที่ดี ในเมื่อเค้ามีทางเดินของตัวเอง

เราจึงไม่ควรไปขวางไว้  ถึงแม้คนที่ทรมานจะเป็นเรา

…. เมื่อก่อน ไม่เห็นจำเป็นต้องใช้โทรศัพท์เลย

แต่ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ที่เอาแต่มองไปที่หน้าจอโทรศัพท์ คอยพะวงอยู่ตลอดว่ามีคนโทรเข้ารึป่าว

ทั้งๆที่ลึกๆก็รู้ดีว่ามันจะไม่มีคนที่เราหวังจะให้โทร  ได้โทรเข้ามาอีกแล้ว

หลายครั้งที่กดไล่รายชื่อไปตรงชื่อที่คุ้นตา นั่งมองมันอยู่นาน ก่อนจะกดตัดทิ้งไปเหลือเพียงหน้าจอว่างเปล่า

พูดได้คำเดียวว่าโคตรทรมาน....

นี่มันไร้สาระชัดๆ เมื่อก่อนอยู่โดยไม่ต้องจับโทรศัพท์ยังอยู่ได้เลย  แล้วทำไมตอนนี้ถึงเป็นแบบนี้ล่ะ ?

ลองพยายามปิดเครื่อง ไม่เปิดเลย หารู้ไม่ว่านั่นยิ่งทรมานกว่า เพราะพอเปิดเครื่องมา ก็ต้องแอบหวังว่า จะมีข้อความ หรืออะไรก็ได้โผล่ขึ้นมาตรงหน้าจอ...

แต่ก็แพทเทิร์นเดิมๆ หน้าจอว่างเปล่า ..  จะตลกร้ายไปอีกนานแค่ไหนกัน

-------

แย่ๆๆๆ  จะทำอะไรก็ดูแย่ไปหมด

เราก็คนนะ มีความรู้สึกนึกคิด มี รัก โลภ โกรธ หลง มีกิเลสเหมือนคนทั่วๆไป

แล้วนี่จะให้เราเก็บมันไว้อีกนานแค่ไหน

กี่ครั้งแล้วที่ต้องก้มหน้า แล้วแสร้งพูดกับคนที่รักว่า “ไม่เป็นไร”

ตลกเกินไปหรือเปล่า ไม่เป็นไร ทั้งๆที่จะเป็นบ้าอยู่แล้ว  อยากจะตะโกนออกไปเลยว่า กูชอบมึงนะ ไม่เข้าใจบ้างเลยหรอ

กูรักมึงมานานมากแล้วนะ แต่คำพูดเหล่านั้นก็ลอยหายไปกับอากาศแทน

มีแต่คำว่าไม่เป็นไร แทรกผ่านแทนไปเอง....

เมื่อไหร่นะ...

-------

พอมีคนที่ดีเข้ามา ก็กลับมีข้อจำกัดเข้ามาอีก

ความจริงก็คือ ไม่สามารถพูดความรู้สึกของตัวเองออกไปไม่ได้

การอกหัก สองครั้ง มันก็เกินพอแล้วล่ะ

จะไม่ตามหา ไม่ทำอะไรอีกแล้ว  มันตลกสิ้นดี  ได้แต่บอกกับตัวเองว่า

เมื่อถึงเวลาน่า อย่ากังวลไปเลย  แล้วเวลานั้นเมื่อไหร่ล่ะ ?

เพราะเราจะไม่ตามหาหรอก....

:::::::::::::::::::::::

หอ หอ หอ หอ ห. หีบ หายากจริงโว้ยยยยยยยยย !!!!            

T^T