i'm back (110)
คิดถึงจังไดอารี่ สตอรี่ไทย
หายไปนาน หายไปจนจำไม่ได้ว่าครั้งนึงก็เคยมีไดอารี่
แต่ตอนนี้กลับมาแล้ว คิดถึงจัง
การเขียนไดอารี่ก็เหมือนนั่งคุยกับตัวเอง
ย้ำความคิดของตัวเอง ว่าครั้งหนึ่ง ฉันสบายดี ตอนนี้ฉันเศร้า ...
หายไปนาน กลับมาอีกครั้งที่เหมือนจะโตขึ้น เวลาผ่านไปไวจริงๆ
เราไม่ใช่เด็กวัยรุ่นเที่ยวเล่นไปทั่วเหมือนเมื่อก่อนแล้ว
มีความสุขจัง เหมือนกลับมาที่บ้านหลังนึงที่ได้จากไปนาน
นี่ก็ดึกแล้ว แล้วจะมาดิทอีกทีนะ :'))
-----------
ดิท 22.06.2552
23.30 น.
สวัสดีไดอารี่อีกครั้ง ฮ่าๆๆ เป็นทางการจังวะ กลับมาอีกครั้งกับมาดนักเขียน T^T?
เบื่อๆ ไม่รู้เหมือนกันว่าเบื่ออะไร ปากก็พร่ำแต่คำว่าเบื่ออกมาไม่หยุด แต่หารู้ไม่ว่า ที่เอาแต่บ่นว่าเบื่อน่ะ
เรากำลังเบื่ออะไร ลองถามตัวเองอยู่เหมือนกัน แต่ความคิดส่วนลึกมันกำลังพยายามปฏิเสธแล้วหลอกตัวเองว่า เรากำลังเบื่อเรื่องเรียน เบื่องาน
แต่จริงๆแล้ว ... ย่อมรู้ตัวเองดีว่าไม่ใช่... เรากำลังเบื่อบรรยากาศรอบข้าง
เบื่อกับการต้องคอยปั้นหน้า แล้วยิ้มกว้างๆ อยากกลับไปเป็นเด็ก เพราะเด็กไม่ต้องฝืนความรู้สึก ไม่ต้องสวมหน้ากาก
คิดถึงเพื่อนๆจัง แต่เราก้าวขาออกมามากเกินไปแล้วใช่มั้ย
ช่องว่างมันถึงได้เยอะนัก เห้ออออ...
-------
ยังหาหอไม่ได้เลย ลองคำณวนค่าใช้จ่ายดูคร่าวๆ เหมือนจะเยอะเลยแฮะ คิดเป็นตัวเลขไม่ถูกเลยทีเดียวว
สาธุ ขอให้ได้หอดีๆราคาย่อมเยาทีเถอะ T^T
-------
ถึงคุณคนนั้น
ที่ผ่านมามีความสุขมากๆ พยายามบอกตัวเองว่า อย่าโลภ คนเราควรเจอแต่ชีวิตที่ดี ในเมื่อเค้ามีทางเดินของตัวเอง
เราจึงไม่ควรไปขวางไว้ ถึงแม้คนที่ทรมานจะเป็นเรา
…. เมื่อก่อน ไม่เห็นจำเป็นต้องใช้โทรศัพท์เลย
แต่ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ที่เอาแต่มองไปที่หน้าจอโทรศัพท์ คอยพะวงอยู่ตลอดว่ามีคนโทรเข้ารึป่าว
ทั้งๆที่ลึกๆก็รู้ดีว่ามันจะไม่มีคนที่เราหวังจะให้โทร ได้โทรเข้ามาอีกแล้ว
หลายครั้งที่กดไล่รายชื่อไปตรงชื่อที่คุ้นตา นั่งมองมันอยู่นาน ก่อนจะกดตัดทิ้งไปเหลือเพียงหน้าจอว่างเปล่า
พูดได้คำเดียวว่าโคตรทรมาน....
นี่มันไร้สาระชัดๆ เมื่อก่อนอยู่โดยไม่ต้องจับโทรศัพท์ยังอยู่ได้เลย แล้วทำไมตอนนี้ถึงเป็นแบบนี้ล่ะ ?
ลองพยายามปิดเครื่อง ไม่เปิดเลย หารู้ไม่ว่านั่นยิ่งทรมานกว่า เพราะพอเปิดเครื่องมา ก็ต้องแอบหวังว่า จะมีข้อความ หรืออะไรก็ได้โผล่ขึ้นมาตรงหน้าจอ...
แต่ก็แพทเทิร์นเดิมๆ หน้าจอว่างเปล่า .. จะตลกร้ายไปอีกนานแค่ไหนกัน
-------
แย่ๆๆๆ จะทำอะไรก็ดูแย่ไปหมด
เราก็คนนะ มีความรู้สึกนึกคิด มี รัก โลภ โกรธ หลง มีกิเลสเหมือนคนทั่วๆไป
แล้วนี่จะให้เราเก็บมันไว้อีกนานแค่ไหน
กี่ครั้งแล้วที่ต้องก้มหน้า แล้วแสร้งพูดกับคนที่รักว่า “ไม่เป็นไร”
ตลกเกินไปหรือเปล่า ไม่เป็นไร ทั้งๆที่จะเป็นบ้าอยู่แล้ว อยากจะตะโกนออกไปเลยว่า กูชอบมึงนะ ไม่เข้าใจบ้างเลยหรอ
กูรักมึงมานานมากแล้วนะ แต่คำพูดเหล่านั้นก็ลอยหายไปกับอากาศแทน
มีแต่คำว่าไม่เป็นไร แทรกผ่านแทนไปเอง....
เมื่อไหร่นะ...
-------
พอมีคนที่ดีเข้ามา ก็กลับมีข้อจำกัดเข้ามาอีก
ความจริงก็คือ ไม่สามารถพูดความรู้สึกของตัวเองออกไปไม่ได้
การอกหัก สองครั้ง มันก็เกินพอแล้วล่ะ
จะไม่ตามหา ไม่ทำอะไรอีกแล้ว มันตลกสิ้นดี ได้แต่บอกกับตัวเองว่า
เมื่อถึงเวลาน่า อย่ากังวลไปเลย แล้วเวลานั้นเมื่อไหร่ล่ะ ?
เพราะเราจะไม่ตามหาหรอก....
:::::::::::::::::::::::
หอ หอ หอ หอ ห. หีบ หายากจริงโว้ยยยยยยยยย !!!!
T^T


ยิน ดีต้อนรับ กานกลับ มา